مثل همیشه....

پرواز را به خاطر سپردم

پرنده ام مرد

پرواز بی پرنده را چگونه در یابم.......

من برای سرودن تو زیاد کم آورده ام....

من اصلا" برای سرودن تو شاعر شده ام....

من اینجا دلم گرفته....

چه این آدم ها پر از مورچه اند...پر از بار ...پر از نقطه های سیاه....

راست می گفت سهراب آدم اینجا تنهاست....

و در این تنهایی سایه ی نارونی تا به ابدیت جاریست....

گاهی وقت ها آنقدر دلتنگم که دلم می شکند با یک آه...

سمت اینجا دور است................... ......

من به مرگم راضیم امانمی آید اجل             بخت بد بین از اجل هم ناز می باید کشید....

شما ؟؟!

من پر از غربت معصوم پرندگانی هستم که با تمام وجود برای رسیدن به آغوش من رنج سفر به جان می خرند.....

من پر از اشک های کوچکی هستم که یک بار نازل شدم به سمت کسی...

من پر از ای کاش زمینم...پر از خواهش رود...

من ...

با من به میهمانی پرنده ترین لحظه ی عزیمت بیایید...من برای دیدن شما پراز آفتاب و عشقم...پر از نی لبک و شور...