و نه یادی

خیس عزیمت خویشم

جا مانده در حضور کسی

وامانده از فکر های هندسی

دلم گرفت است

باز صدای سوت باد..

نه من شاعر این سکوت وحشی ام

نه تو منی که سکوت کنی..

ببار...

منم که با غروب دشت

 دوباره دلم شکست...

................

تو را هنوز شناخته دوست می دارم

به آن همه سکوت

به آن همه سلام...

سلام...!

غروب با صدای آینه ها دشنام مرگ مرا سوت می زد

دوره گردی ..در باد..

.....بنفش پیر نگاه تو بود.....

مرا که دوست می داشتی...ناشناخته...

هنوز هم ..