گاهی ناگهانی ربوده امش

از خودم

سمت بی خیالی و تنهاییم

بوسه ای که دزدانه در من هورایش می کرد

قادر به هیچ می شدم

از واهمه ی نبودنش

سخت روبه رو شده بودم با بودنش

ای وای ...همیشه رسانده امش به خویش

تازه تازه در گوش من شعر می کرد

زمزمه ای نو شکفته را

از بر...

این همه برای جه بود

شعر های مسخره اش

دوازده بار دیده امش به خواب

دوازده ساعت و دقیقه اش

همین یکبار بوسیدمش

بی گاه

آه ...همین بود مزه اش؟؟؟